III.	Działalność  prawotwórcza  Krajowej  Rady Radiofonii  i  Telewizji

3.1	Konstytucja RP z 2 kwietnia 1997 roku, w art. 213 ust. 2 stanowi, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wydaje rozporządzenia, a w sprawach indywidualnych podejmuje uchwały. 
Kompetencja KRRiT do podejmowania w zakresie przewidzianym ustawą rozstrzygnięć w sprawach koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów ma charakter administracyjny. Takie rozstrzygnięcia KRRiT podlegają kontroli sądowej. 
Działalność prawotwórcza Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji odbywa się w następujących formach: 
•	opracowywanie projektów ustaw, 
•	wydawanie aktów wykonawczych w postaci rozporządzeń, 
•	kształtowanie praktyki stosowania prawa z uwzględnieniem orzecznictwa sądów,
•	opiniowanie projektów aktów ustawodawczych oraz umów międzynarodowych,     dotyczących radiofonii i telewizji. 

Realizacja ustawowych delegacji do wydawania przez KRRiT aktów wykonawczych

3.2	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 15 kwietnia 2003 roku, zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. 
Rozporządzenie określa krąg osób uprawnionych do zwolnienia z wnoszenia opłat abonamentowych oraz reguluje postępowanie, związane ze zwrotem opłat abonamentowych, wniesionych przez te osoby. 
Jednostki Poczty Polskiej są zobowiązane przedstawiać Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji co miesiąc imienny wykaz osób, którym zostały zwrócone opłaty abonamentowe.
Rozporządzenie opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z 30 kwietnia 2003 roku, Nr 73, poz. 668.

3.3	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 26 czerwca 2003 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. 
W rozporządzeniu ustalono nowe stawki opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, obowiązujące w 2004 roku. 
W rozporządzeniu, zgodnie z ustawą z 11 października 2002 roku wskazano, że zwolnienie od opłat abonamentowych inwalidów wojennych i wojskowych przysługuje na podstawie art. 23a ustawy z  29 maja 1974 roku o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin.
Rozporządzenie opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z 31 lipca 2003 roku,      Nr 134, poz.1264.

3.4	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 23 września 2003 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. 
Rozporządzenie wprowadziło zmianę terminu wnoszenia opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dwudziestego na dwudziesty piąty dzień miesiąca. Ta zmiana była postulowana przez abonentów oraz urzędy pocztowe.
Rozporządzenie opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z 10 października 2003 roku, Nr 176, poz. 1723.

3.5	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 15 grudnia 2003 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie trybu postępowania w sprawach podziału czasu nieodpłatnego rozpowszechniania audycji wyborczych, sposobu przygotowania i emisji tych audycji oraz sposobu upowszechniania informacji o terminach emisji audycji wyborczych w wyborach na wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, wydane zostało na podstawie art. 23 ust. 7 ustawy z 20 czerwca 2002 roku o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta. 
Rozporządzenie przygotowane zostało na wniosek Państwowej Komisji Wyborczej. W rozporządzeniu, w sposób odmienny od wcześniej obowiązującego, określono termin niektórych czynności, które muszą być dokonane przez podmioty uprawnione do rozpowszechniania nieodpłatnych audycji wyborczych. 
Terminy te zostały określone w taki sposób, aby w przypadku wyborów przedterminowych, wszystkie uprawnione podmioty mogły korzystać z prawa do nieodpłatnego rozpowszechniania audycji wyborczych. W przypadku wyborów przedterminowych, przy poprzednim stanie prawnym, powstawały problemy z ustaleniem terminu rozpoczęcia nieodpłatnego rozpowszechniania audycji wyborczych w programach telewizji publicznej i publicznego radia.
Rozporządzenie opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z 8 stycznia 2004 roku,   Nr 1, poz. 8.

3.6	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 12 sierpnia 2003 roku w sprawie trybu postępowania w sprawach podziału czasu rozpowszechniania audycji referendalnych, sposobu przygotowania i rozpowszechniania tych audycji oraz sposobu upowszechniania informacji o terminach rozpowszechniania audycji referendalnych wydane zostało na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 roku o referendum ogólnokrajowym. 
W rozporządzeniu określono tryb postępowania w sprawach podziału czasu rozpowszechniania audycji referendalnych, sposób przygotowania i rozpowszechniania tych audycji, a także sposób upowszechniania informacji o terminach rozpowszechniania audycji referendalnych dla wszystkich typów referendów określonych w ustawie. 
W rozporządzeniu określono termin rozpowszechniania audycji referendalnych, w zależności od typu referendum, a także podmioty uprawnione do rozpowszechniania audycji referendalnych. 
Rozporządzenie określa również osoby upoważnione do reprezentowania uprawnionego podmiotu przed spółkami: Telewizja Polska S.A. i Polskie Radio oraz spółkami radiofonii regionalnej.
Przepisy rozporządzenia określają, na czym polega rejestracja i przygotowanie do rozpowszechniania audycji referendalnych przez Telewizję Polską S.A., Polskie Radio S.A. i spółki radiofonii regionalnej oraz formułują zawartość wniosku o przydział czasu. 
Zgodnie z delegacją rozporządzenie wydane zostało po porozumieniu z Państwową Komisją Wyborczą. 
Rozporządzenie zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z 22 września 2003 roku, Nr 166, poz. 1621.

3.7	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 24 kwietnia 2003 roku w sprawie trybu postępowania w związku z przedstawianiem w programach publicznej radiofonii i telewizji stanowisk partii politycznych, związków zawodowych i związków pracodawców w węzłowych sprawach publicznych wydane zostało na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. 
Rozporządzenie nakłada na jednostki publicznej radiofonii i telewizji obowiązek przedstawiania stanowisk partii politycznych, związków zawodowych i związków pracodawców w sposób rzetelny i pluralistyczny. Kryteria doboru takich stanowisk nie zostały określone w rozporządzeniu. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji sformułowała te kryteria w oświadczeniu z 30 kwietnia 2003 roku. 
Rozporządzenie zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z 5 maja 2003 roku, Nr 75, poz. 679.

3.8	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 30 kwietnia 2003 roku w sprawie czasu przeznaczonego na rozpowszechnianie audycji referendalnych oraz ramowego podziału czasu w programach ogólnokrajowych i regionalnych w referendum zarządzonym na dzień 8 czerwca 2003 roku w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej zostało przygotowane w oparciu o delegację ustawową, zawartą w art. 55 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 roku o referendum ogólnokrajowym.
Rozporządzenie przygotowane zostało po zasięgnięciu opinii zarządów spółek: Telewizja Polska S.A., Polskie Radio S.A. oraz spółek radiofonii regionalnej, a także rad programowych. 
W rozporządzeniu wskazano ile czasu przeznaczono na rozpowszechnianie audycji referendalnych w Telewizji Polskiej S.A. (w programach ogólnokrajowych i regionalnych), Polskim Radiu S.A. i spółkach radiofonii regionalnej. Określono również ramowy podział czasu ze wskazaniem godzin rozpowszechniania audycji referendalnych. 
Rozporządzenie opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z 5 maja 2003 roku Nr 75, poz. 681.

3.9	Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 30 kwietnia 2003 roku w sprawie trybu postępowania w sprawach podziału czasu rozpowszechniania audycji referendalnych, sposobu przygotowania i rozpowszechniania tych audycji oraz sposobu upowszechniania informacji o terminach rozpowszechniania audycji referendalnych w referendum zarządzonym na dzień 8 czerwca 2003 roku w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, przygotowane zostało w oparciu o delegację, zawartą w art. 55 ust. 1 ustawy z  14 marca 2003 roku o referendum ogólnokrajowym.
W rozporządzeniu w szczególności określono podmioty uprawnione do rozpowszechniania audycji referendalnych, tryb i sposób podziału czasu podmiotom uprawnionym, sposób rozpowszechniania audycji referendalnych (audycje rozpowszechniane są w blokach audycji referendalnych), sposób upowszechniania informacji o terminach rozpowszechniania audycji referendalnych. Rozporządzenie wskazuje również, co obejmują rejestracja oraz przygotowanie do rozpowszechniania telewizyjnej i radiowej audycji referendalnej. 
Rozporządzenie przygotowane zostało po porozumieniu z Państwową Komisją Wyborczą.
Rozporządzenie opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z 5 maja 2003 roku, Nr 75, poz. 680.
Powyższe rozporządzenie utraciło moc 6 października 2003 roku, na podstawie § 13 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 12 sierpnia 2003 roku w sprawie trybu postępowania w sprawach podziału czasu rozpowszechniania audycji referendalnych, sposobu przygotowania i rozpowszechniania tych audycji oraz sposobu upowszechniania informacji o terminach rozpowszechniania audycji referendalnych. 

3.10	Na podstawie art. 10 ustawy z 24 kwietnia 2003 roku Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie zmieniona została ustawa o radiofonii i telewizji, poprzez dodanie art. 23a. 
Zgodnie z art. 23a jednostki publicznej radiofonii i telewizji mają obowiązek stworzyć organizacjom pożytku publicznego możliwość nieodpłatnego informowania o prowadzonej przez te organizacje działalności nieodpłatnej. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w drodze rozporządzenia może określić tryb postępowania związanego z informowaniem o prowadzonej działalności, uwzględniając potrzeby tych organizacji oraz obowiązki jednostek publicznej radiofonii i telewizji. 
Powyższemu przepisowi ustawodawca nadał charakter fakultatywny. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji uznała, że rozporządzenie wyda po dokonaniu oceny realizacji art. 23a ustawy o radiofonii i telewizji. 
Ustawa została opublikowana w Dzienniku Ustaw z 29 maja 2003 roku Nr 96, poz. 874. 

Projekt ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji

3.11	1 września 2003 roku Minister Kultury przekazał projekt nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji oraz innych ustaw, z wnioskiem o przedstawienie stanowiska przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.
Od tego dnia rozpoczęła się współpraca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z resortem kultury. Projekt nowelizacji obejmował głównie sprawy, dotyczące dostosowania przepisów prawa krajowego w zakresie radiofonii i telewizji do standardów, zawartych w przepisach unijnych. 
Na podkreślenie zasługuje fakt, że zgodnie z uwagami Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zredagowany został art. 35 projektu. Pierwotna propozycja tego przepisu, dokonywała liberalizacji kapitałowej nie tylko wobec państw członkowskich Unii Europejskiej, ale również w stosunku do państw spoza Unii Europejskiej i spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wskazała, że w związku z akcesją Rzeczypospolitej do Unii Europejskiej, konieczne jest dokonanie liberalizacji kapitałowej w odniesieniu do materii, uregulowanej w obecnie obowiązującym art. 35 w stosunku do państw członkowskich UE. Nie ma natomiast innych międzynarodowych zobowiązań, które nakazywałyby natychmiastową liberalizację w stosunku do państw spoza Unii Europejskiej. Zobowiązania  wiążą się ze stopniowym prowadzeniem procesu liberalizacji uwzględniającego w sposób należyty politykę narodową oraz poziom rozwoju całego rynku jak i konkretnych sektorów usługowych. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podkreśliła w swoim stanowisku, że dokonanie tak zasadniczej zmiany na obecnym etapie rozwoju rynku mediów elektronicznych w Polsce jest przedwczesne. Zaproponowana przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji redakcja przepisu została włączona do rządowego projektu ustawy. 
Należy podkreślić, że większość uwag zgłoszonych przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji w toku rządowych prac legislacyjnych, została uwzględniona i włączona do projektu. 
W związku z pracami nad rządowym projektem ustawy Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przygotowała projekty aktów wykonawczych. 
Na podstawie art. 18 ust. 6 projektu ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji został przygotowany projekt rozporządzenia KRRiT w sprawie zasad rozpowszechniania, sposobu zapowiadania, kwalifikowania i symboli graficznych audycji lub innych przekazów dla małoletnich. Załącznikiem do projektu rozporządzenia KRRiT są wzory symboli graficznych służące do oznaczania audycji lub innych przekazów, z uwzględnieniem podziału na kategorie wiekowe.
Informacje na temat projektu rozporządzenia KRRiT znajdują się w rozdziale II „Sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z rocznego okresu działalności.”
Na podstawie art. 31a ust. 3 projektu ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji został przygotowany projekt rozporządzenia KRRiT w sprawie zasad prowadzenia dokumentacji opisującej zasady rachunkowości oraz sposobu sporządzania sprawozdań rocznych i kwartalnych. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przeprowadziła konsultacje z Ministerstwem Finansów, Urzędem Ochrony Konsumentów i Konkurencji oraz Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej. 
Po zakończeniu prac parlamentarnych nad projektem nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji, w tzw. części europejskiej, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przygotuje ostateczną wersję projektu rozporządzenia, którą przekaże Ministrowi Kultury w celu rozpoczęcia konsultacji międzyresortowych.  
Przedstawiciele KRRiT uczestniczyli również w innych pracach związanych z opracowaniem projektowanej nowelizacji, w szczególności biorąc udział w posiedzeniach konferencji uzgodnieniowych i w spotkaniach zespołu przygotowawczego Komitetu Integracji Europejskiej.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji aktywnie uczestniczy w pracach na forum sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu, prezentując stanowiska co do poszczególnych rozstrzygnięć merytorycznych.
Członkowie KRRiT uczestniczyli w konferencji „Rynek audiowizualny w Polsce – ocena i perspektywy”, którą w październiku 2003 roku zorganizował Minister Kultury przy współudziale Uniwersytetu Warszawskiego. Konferencja zainicjowała proces legislacyjny, związany z przygotowaniem tzw. dużej nowelizacji krajowej. Członkowie KRRiT przedstawiali stanowiska podczas obrad każdego z sześciu paneli dyskusyjnych, poświęconych mediom publicznym, zasadom funkcjonowania rynku medialnego, regulacyjnym funkcjom państwa, nowoczesnym technologiom, kulturze i mediom oraz zasobom archiwalnym. 
W związku z przygotowywaniem tzw. dużej nowelizacji Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, przekazała stanowisko dotyczące sposobu pobierania opłat abonamentowych, a także udostępniła resortowi kultury posiadane analizy rynkowe, opracowania i inne materiały. Przedstawiciele KRRiT biorą udział w pracach grup roboczych powołanych przez Ministra Kultury.
Informacje dotyczące prac związanych z przygotowywaniem projektów nowelizacji przepisów ustawy o radiofonii i telewizji znajdują się w rozdziałach I i VIII „Sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z rocznego okresu działalności.” 

Udział w pracach nad projektem ustawy Prawo telekomunikacyjne

3.12	Celem nowelizacji ustawy Prawo telekomunikacyjne jest dostosowanie przepisów krajowych do regulacji unijnych poprzez implementację pakietu dyrektyw o komunikacji elektronicznej. 
Projekt podejmuje próbę całościowego uregulowania prawnych aspektów wszelkich transmisji, dla dokonania których wykorzystywane są (lub mogą być w przyszłości) sieci telekomunikacyjne. Dotyczy to również rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych. W tym zakresie projekt ustawy dokonuje, w ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, rozstrzygnięcia ustrojowego uznając, że operator multipleksu, operator systemu warunkowego dostępu i operator elektronicznego przewodnika po programach to „przedsiębiorcy telekomunikacyjni”, którzy powinni (za wyjątkiem aspektów prezentacyjnych elektronicznych przewodników po programach, zastrzeżonych do kompetencji KRRiT) podlegać jedynie regulacji rynkowej i telekomunikacyjnej. 
Przyjęto, że zarówno te kwestie, jak i sprawy rezerwacji częstotliwości na cele cyfrowego rozpowszechniania programów radiofonicznych i telewizyjnych oraz udogodnień towarzyszących pozostaną w zasadzie w wyłącznej kompetencji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty. 
Projekt ustawy nie uwzględnia faktu, że działalność tych podmiotów, będzie mieć istotny wpływ na zawartość i sposób formułowania oferty programowej dostępnej odbiorcom, zaś regulowanie i nadzór nad ich działalnością nie mogą pomijać aspektów programowych. 
Proponowane rozstrzygnięcie wyprzedza dyskusję, która powinna toczyć się na gruncie ustawy o radiofonii i telewizji.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wyraziła stanowisko, że rozwiązania zaproponowane w projekcie ustawy wykraczają poza obowiązki wynikające z przepisów dyrektyw UE. 
Zaproponowane w projekcie ustawy rozwiązanie ustrojowe może mieć skutek w postaci osłabienia zdolności państwa do projektowania i realizowania polityki audiowizualnej, gdyż istotne elementy sektora audiowizualnego będą – zgodnie z projektem – poddane jedynie prawu konkurencji.
Informacje dotyczące projektu ustawy Prawo telekomunikacyjne znajdują się również w rozdziałach II i VIII „Sprawozdania KRRiT z rocznego okresu działalności”.

Projekt ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych ustaw

3.13	Celem projektu ustawy jest dostosowanie istniejącego prawodawstwa do postanowień ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która ma zastąpić dotychczas obowiązujące Prawo działalności gospodarczej. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie uczestniczyła w pracach nad projektem ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, o czym został powiadomiony Prezes Rady Ministrów, a co stanowi naruszenie ustawowych kompetencji KRRiT. 
Projekt przewiduje, że rozpowszechnianie programów radiowych i  telewizyjnych, podobnie jak pod rządami dotychczasowej ustawy Prawo działalności gospodarczej, wymagać będzie uzyskania koncesji. 
Istotne novum stanowi jednolite uregulowanie trybu postępowania w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany i cofnięcia koncesji, polegające na wyłączeniu regulacji, dotyczących rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych spod rządów ustawy o radiofonii i telewizji. 
Drugą istotną zmianą dla koncesjonowania programów radiowych i telewizyjnych, jest wprowadzenie przetargu opartego na zasadzie licytacji, jako formy rozstrzygania postępowań, w których występuje więcej przedsiębiorców, spełniających warunki do udzielenia koncesji i dających gwarancję prawidłowego wykonywania działalności, aniżeli koncesji przewidzianych do udzielenia.
Projekt ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych ustaw, wprowadza zmiany w ustawie o radiofonii i telewizji. Zakres tych zmian był przedmiotem prac prowadzonych przez Ministerstwo Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej, przy udziale Ministerstwa Kultury oraz na etapie końcowym - Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. 
W projekcie ustawy nie uwzględniono wniosku Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie wyłączenia stosowania przetargów w procedurze koncesyjnej.
W trakcie dotychczasowych prac Przewodnicząca KRRiT zwracała uwagę na możliwe negatywne skutki, jakie dla polityki państwa w dziedzinie mediów elektronicznych może mieć zastosowanie procedury przetargu, w kształcie przyjętym w projekcie. 
Skutki i efekty rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych uwidaczniają się również w sferze pozamaterialnej. Skutki te dotyczą prawa do informacji, wolności słowa, odpowiedzialności za treść przekazu. W tym zakresie działalność nadawców pozostaje w kompetencjach regulacyjnych i kontrolnych Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Kompetencje te w dużej części polegają na możliwości dokonania oceny wniosków o udzielenie koncesji, w świetle kryteriów określonych w ustawie o radiofonii i telewizji. 
W związku z projektem ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych ustaw, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przygotowała projekt rozporządzenia w sprawie szczegółowego sposobu i trybu prowadzenia rejestru programów w sieciach kablowych. Projekt rozporządzenia KRRiT uwzględnia konieczność dostosowania przepisów do obowiązującej ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz do proponowanych zmian w ustawie o radiofonii i telewizji. 
Informacje dotyczące projektu ustawy znajdują się w rozdziale II „Sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z rocznego okresu działalności”.

Własność intelektualna. Udział w nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych

3.14	Wypełniając ustawowe zadania Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji aktywnie włącza się w proces nowelizacji prawa własności intelektualnej.  
W 2003 roku najbardziej istotnym problemem z tego zakresu była implementacja przepisów Dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z  22 maja 2001 roku w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.
W związku z kontynuowaniem przez Sejm RP prac nad kolejnymi etapami nowelizacji ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedstawiciele KRRiT brali udział w posiedzeniach Komisji Kultury i Środków Przekazu. 
Oprócz problemów związanych z implementacją do krajowego systemu prawnego dyrektywy, przepisy nowelizacji proponują reformę systemu zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi w Polsce. Jest to bardzo trudne zadanie zważywszy, że dotychczasowe próby uregulowania tej materii nie zakończyły się powodzeniem. 
Z tego też powodu do KRRiT regularnie wpływają wnioski organizacji zbiorowego zarządzania, nadawców publicznych i prywatnych oraz przedstawicieli środowisk twórczych, w których podmioty te przedstawiają skargi i postulaty w sprawie tworzenia nowego prawa. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przysłuchuje się uważnie tej dyskusji biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z przepisami prawa polskiego i praktyką międzynarodową, nadawanie utworów przez organizacje radiowe i telewizyjne jest objęte przymusowym pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania w zakresie uzyskiwania licencji od uprawnionych oraz zapłaty wynagrodzenia. Dlatego też w toku prac nad projektem ustawy Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przypominając o konieczności przestrzegania prawa przez nadawców, jednocześnie broni ich pozycji w zakresie korzystania z utworów, będących pod zbiorowym zarządem, tak aby zachodziła równowaga pomiędzy słusznymi interesami twórców oraz interesami korzystających z ich twórczości.
Kwestia zniesienia licencji dla operatorów sieci kablowych na reemisję utworów nadawanych przez inne organizacje radiowe i telewizyjne, wynikająca ze zmiany ustawy z  28 października 2002 roku, była przedmiotem ożywionych dyskusji, w których strony podnosiły zarzuty zbyt krótkiego vacatio legis. 
Licencja dla operatorów została ostatecznie przywrócona w kolejnej nowelizacji z 25 lipca 2003 roku, która będzie obowiązywać do dnia uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej. 
Krajowa Rada wielokrotnie podkreślała, że operatorzy sieci kablowych mają obowiązek uzyskiwania licencji od właścicieli praw na jednolitych zasadach obowiązujących w Unii Europejskiej, jednakże należy im wyznaczyć odpowiedni czas na dostosowanie warunków prowadzenia działalności gospodarczej.
Przedstawiciele Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji uczestniczą w pracach Zespołu ds. Przeciwdziałania Naruszeniom Prawa Autorskiego i Praw Pokrewnych, który został powołany przez Prezesa Rady Ministrów zarządzeniem z 9 listopada 2000 roku. 
Zgodnie ze strategią działań na rzecz ochrony własności intelektualnej, opracowaną przez Zespół, wyróżniono pięć celów z zakresu realizacji misji administracji państwowej, w tym przede wszystkim zmniejszenie skali piractwa w Polsce do możliwie minimalnego poziomu. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji włącza się w prace nad analizą obecnie obowiązującego prawa i przygotowaniem zmian pod kątem zwiększenia efektywności walki z piractwem.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji aktywnie monitoruje też działalność nadawczą spółek radiowych i telewizyjnych, kontrolując stan realizacji zobowiązań tych podmiotów z tytułu korzystania z chronionych utworów. Działania te realizowane są w dwóch płaszczyznach. Podmioty, którym wygasła koncesja, a które ubiegają się o nową decyzję, są zobowiązane przedstawić KRRiT stopień realizacji zobowiązań, w szczególności wykazać się zawarciem stosownych umów licencyjnych z właściwymi organizacjami zarządzania.
W sposób ciągły prowadzony jest monitoring w trakcie wykonywania koncesji, w zakresie którego podmioty są zobowiązane do przedstawiania KRRiT stanu realizacji umów z tytułu korzystania z praw autorskich oraz pokrewnych, a także do wyjaśniania zarzutów o nieprzestrzeganiu prawa.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji odmówiła dwóm nadawcom radiowym ponownego udzielenia koncesji, biorąc pod uwagę okoliczności, wykazane w trakcie postępowania o udzielenie koncesji, wśród których znajdowało się  udowodnione naruszanie postanowień ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (brak zapłaty należnych tantiem potwierdzony prawomocnymi wyrokami). 

Udział w pracach nad ustawą o kinematografii

3.15	Obecnie obowiązująca ustawa o kinematografii z 1987 roku nie przystaje do nowych warunków ustrojowych i ekonomicznych. Od wielu lat środowiska filmowe wskazują na konieczność zmiany ustawy, biorąc pod uwagę zarówno dostosowanie przepisów do warunków rynkowych, jak i wspieranie ambitnej twórczości i produkcji narodowej. 
Przewodnicząca KRRiT, w ramach konsultacji międzyresortowych, przesłała Ministrowi Kultury uwagi Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do rządowego projektu ustawy o kinematografii (druk sejmowy 2055). 
Zdaniem KRRiT, znaczna część propozycji zawartych w projekcie wymaga ponownego sformułowania tak, aby nie były one sprzeczne z istniejącymi przepisami, przykładowo z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zmiany wymaga np. definicja filmu. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zgłosiła również wiele zastrzeżeń do projektowanego utworzenia Instytutu Sztuki Filmowej. Nie została dostatecznie uzasadniona koncepcja łączenia dotychczas działających instytucji filmowych i przejmowania ich przez powstający Instytut. Brak jest racjonalnego uzasadnienia dla przeniesienia na Instytut autorskich praw majątkowych do filmów, które to prawa do tej pory są własnością Filmoteki Narodowej. 
Krajowa Rada uważa za właściwe przedyskutowanie koncepcji uiszczania przez nadawców telewizyjnych kwoty przeznaczonej w ciągu roku na finansowanie produkcji polskich filmów fabularnych, filmów dokumentalnych i animowanych. Projekt takiego przepisu zawierała propozycja nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji, przygotowana w 2000 roku przez KRRiT.

Prace nad ustawą o przeciwdziałaniu promocji przemocy w środkach masowego komunikowania 

3.16	Sejm RP podjął prace nad obywatelskim projektem ustawy o przeciwdziałaniu promocji przemocy w środkach masowego komunikowania. Po przeprowadzeniu pierwszego czytania projektu ustawy dalsze prace odbywają się w komisjach sejmowych. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zgłosiła uwagi do projektu. Zdaniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji proponowane przepisy powinny przede wszystkim znaleźć się w poszczególnych ustawach, regulujących funkcjonowanie środków masowego komunikowania, takich jak np. w ustawa o kinematografii, ustawa o radiofonii i telewizji, ustawa prawo prasowe.

Prace nad ustawą o podatku od towarów i usług 

3.17	W związku z procesem integracji z Unią Europejską i koniecznością harmonizacji systemu prawnego z uregulowaniami unijnymi Polska musi dostosować przepisy dotyczące towarów i usług do prawa unijnego. 
Zgodnie z dyrektywą CEE/77/388 na usługi radiowe i telewizyjne zostanie nałożony podatek VAT. Istnieją jednak duże zróżnicowania pomiędzy stawkami podatku VAT w różnych państwach członkowskich, a proces ich ujednolicania będzie długotrwały.
Nadawcy publiczni oraz komercyjni skierowali do Przewodniczącej KRRiT wystąpienia, w których zwracają uwagę, że przyjęcie projektowanych przepisów będzie miało istotny wpływ na działalność w dziedzinie radiofonii i telewizji.
Głównym zarzutem w stosunku do projektu był brak precyzji w zakresie rozwiązań dotyczących poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej przez nadawców. W szczególności krytykowano niejasne przepisy dotyczące opodatkowania umów licencji i przeniesienia praw autorskich oraz umów zawieranych z organizacjami zbiorowego zarządzania. Określenia, zawarte w załącznikach do projektu ustawy charakteryzowały się brakiem precyzji i nie pozwalały na jednoznaczne zakwalifikowanie danej działalności do konkretnej stawki podatku VAT bądź też zwolnienia z podatku. 
Przewodnicząca KRRiT w wystąpieniu do Marszałka Sejmu RP, przekazała uwagi nadawców, wskazując jednocześnie na konkretne propozycje zmian w projekcie. 
Informacje na temat zmian w ustawie o podatku VAT znajdują się także w rozdziale II „Sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z rocznego okresu działalności”.

Realizacja przepisów innych ustaw związanych z funkcjonowaniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Biura KRRiT

3.18	W Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji powołano pełnomocnika ds. ochrony informacji niejawnych oraz wydano wszystkie wymagane przepisy wewnętrzne, co stanowi wykonanie ustawy z 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95). 

3.19	Na bieżąco realizowane są przepisy ustawy z 11 kwietnia 1997 roku o ujawnianiu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne. 
Zgodnie z przepisami ustawy Przewodniczący KRRiT przekazuje do Sądu Apelacyjnego w Warszawie oświadczenia lustracyjne od kandydatów na stanowiska /osób pełniących funkcje/ członków rad nadzorczych, członków zarządów, dyrektorów programów oraz dyrektorów oddziałów terenowych i agencji w spółkach akcyjnych publicznej radiofonii i telewizji. Przewodniczący KRRiT niezwłocznie podaje do publicznej wiadomości treść złożonego oświadczenia, stwierdzającego fakt pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi.
Realizacja wyżej wymienionych obowiązków łączy się z przekazywaniem do Sądu Apelacyjnego w Warszawie aktualnych wykazów osób podlegających lustracji oraz współdziałaniem w tym zakresie z Rzecznikiem Interesu Publicznego, przewodniczącymi rad nadzorczych i prezesami zarządów spółek w publicznej radiofonii i telewizji. 

3.20	Ustawa z 12 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia nałożyła na KRRiT obowiązki związane z ustalaniem i prowadzeniem wykazu obiektów radiowych i telewizyjnych, podlegających obowiązkowej ochronie ze względu na ważny interes państwa. Realizacja tych obowiązków w 2003 roku polegała na bieżącej aktualizacji ustalonego przez Krajową Radę wykazu obiektów podlegających obowiązkowej ochronie oraz korygowaniu wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych.

3.21	Realizacja przepisów ustawy z 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej związana była w szczególności ze współpracą z wojskowymi komendami uzupełnień i prowadzeniem szkoleń obronnych. 
3.22	Ustawa z 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883 z późn. zm.) nakłada na administratora danych obowiązki związane z przetwarzaniem danych osobowych. Zgodnie z ustawą, administratorem danych jest organ, instytucja, jednostka organizacyjna, podmiot lub osoba decydująca o celach i środkach przetwarzania danych osobowych. 
Przetwarzanie danych osobowych następuje przede wszystkim w związku z wykonywaniem ustawowych zadań KRRiT takich jak: umarzanie i rozkładanie na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, koncesjonowanie, rejestracja programów rozprowadzanych w sieciach kablowych, postępowanie w zakresie skarg i wniosków, prowadzenie spraw pracowniczych.
W związku z realizacją przepisów ustawy o ochronie danych osobowych Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji współpracuje z Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych.

3.23	Ustawa z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej zobowiązuje organy władzy publicznej do prowadzenia elektronicznego, oficjalnego publikatora, czyli Biuletynu Informacji Publicznej. Biuletyn Informacji Publicznej składa się z dwóch części. Pierwsza część administrowana jest przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Druga część to strony redagowane przez z każdy z zobowiązanych podmiotów. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, zgodnie z ustawowym terminem 1 lipca 2003 roku, uruchomiła swoją stronę w Biuletynie Informacji Publicznej. Strona KRRiT spełnia wymogi ustawowe oraz wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 maja 2002 roku w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej.
Informacje dotyczące Biuletynu Informacji Publicznej znajdują się w rozdziale II „Sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z rocznego okresu działalności”. 

Zmiany statutów jednostek publicznej radiofonii i telewizji

3.24	Zgodnie z art. 29 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 4 oraz art. 27 ustawy o radiofonii i telewizji Minister Skarbu Państwa skierował do KRRiT propozycje zmian statutów spółek publicznej radiofonii i telewizji.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wyraziła zgodę na zmianę statutów spółek radiofonii regionalnej, w zakresie przedmiotu działalności tych spółek. Zmiany w tym zakresie dotyczyły następujących podmiotów:
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Białymstoku ,,Radio Białystok” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Warszawie ,,Radio dla Ciebie” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Szczecinie ,,Radio Szczecin” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Rzeszowie ,,Radio Rzeszów” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia we Wrocławiu ,,Radio Wrocław” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Lublinie ,,Radio Lublin” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Bydgoszczy ,,PR Pomorza i Kujaw” 
                  S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Gdańsku ,,Radio Gdańsk” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Poznaniu ,,Radio Merkury” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Katowicach ,,Radio Katowice” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Zielonej Górze ,,Radio Zachód” S.A.
•	Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w Koszalinie ,,Radio Koszalin” S.A.
Zmiany w statutach wyżej wymienionych spółek, były spowodowane koniecznością dostosowania statutów do obowiązujących przepisów, dotyczących Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) oraz koniecznością dostosowania nazewnictwa do przepisów Kodeksu spółek handlowych. 

3.25	9 stycznia 2004 roku Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przyjęła uchwałę w sprawie zmian w statucie spółki Telewizja Polska S.A. Zmiany te zostały przyjęte zgodnie z protokołem z 29 grudnia 2003 roku z posiedzenia Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wyraziła zgodę na dokonanie zmian statucie spółki Telewizja Polska S.A. zgodnie z treścią uchwały nr 1 z 29 grudnia 2003 roku Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia. 
Zmiany w statucie spółki Telewizja Polska S.A. wynikały z potrzeby dostosowania jego przepisów do obowiązującego stanu prawnego w zakresie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) oraz Kodeksu spółek handlowych. 
Przepisy statutu zostały również dostosowane do regulacji zawartych w ustawie o radiofonii i telewizji, w szczególności w części dotyczącej działalności rad programowych.

Zawiadomienia do prokuratury

3.26	Działając podstawie art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Przewodnicząca KRRiT zawiadomiła prokuraturę o popełnieniu przestępstwa w następujących sprawach:
•	w lipcu 2003 roku Przewodnicząca KRRiT skierowała do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, polegającego na wyłudzaniu zapłaty abonamentu radiowo – telewizyjnego przez  firmę „Grupa Usług Finansowych ETEA”.
•	w listopadzie 2003 roku Przewodnicząca KRRiT skierowała do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, określonego w art. 52 ust. 1 ustawy z o radiofonii i telewizji  przez spółkę ,,Twoje Radio” sp. z o.o. z siedzibą w Wałbrzychu, polegającego na rozpowszechnianiu programu radiowego bez koncesji.
W obu sprawach Przewodnicząca KRRiT otrzymała zawiadomienia o wszczęciu postępowań wyjaśniających.  

Wpływ orzecznictwa na działalność KRRiT - przykłady

3.27	Skarga Spółki „Twoje Radio” sp. z o.o. z siedzibą w Wałbrzychu na decyzję Przewodniczącego KRRiT z 13 sierpnia 2002 roku  (Nr DK-220/2002) 
Decyzją z 28 marca 2002 roku Przewodniczący KRRiT odmówił udzielenia koncesji jedynemu podmiotowi, uczestniczącemu w postępowaniu – spółce „Twoje Radio” sp. z o.o. z siedzibą w Wałbrzychu, dotychczasowemu użytkownikowi częstotliwości 91,8 MHz w Wałbrzychu (koncesja Nr 11/95-R).
Wnioskodawca wniósł 17 kwietnia 2002 roku wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i udzielenie koncesji. Rozpatrując wniosek, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji stwierdziła, że :
•	analiza treści założeń programowych wniosku o udzielenie koncesji wskazuje  jednoznacznie na zdecydowaną zmianę charakteru dotychczas rozpowszechnianego programu - z uniwersalnego (z wysokim udziałem audycji słownych, a w szczególności edukacyjnych, informacyjnych, publicystycznych i poświęconych tematyce lokalnej) na wyspecjalizowany - muzyczny, zawierający znikomy udział wymienionych powyżej gatunków radiowych oraz tematyki lokalnej, o czym świadczy również zmiana dotychczasowej nazwy („Twoje Radio Wałbrzych” na „Twoje Radio Złote Przeboje”),
•	program o wnioskowanym przez „Twoje Radio” sp. z o.o. muzycznym charakterze z bardzo ubogą warstwą słowną nie jest właściwą ofertą dla słuchaczy w Wałbrzychu ze względu na brak realizacji funkcji prospołecznych, jakie powinna pełnić lokalna rozgłośnia,
•	zmiana charakteru programowego stacji ma związek z przekształceniami własnościowymi w spółce.
Zdaniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji bezpośredni i pośredni udział spółki „AGORA” S.A. (właściciela sieci stacji muzycznych o zasięgu lokalnym) w spółce „Twoje Radio” sp. z o.o. miał istotny wpływ na wspomnianą powyżej zmianę koncepcji programowej, poprzez zastosowanie formuły muzycznej, identycznej jak w innych rozgłośniach, związanych ze spółką  „AGORA” S.A.
KRRiT 20 czerwca 2002 roku przyjęła uchwałę nr 361/2002, na podstawie której utrzymała w mocy uchwałę o odmowie udzielenia koncesji spółce „Twoje Radio” sp. z o.o. siedzibą w Wałbrzychu. W głosowaniu nad uchwałą udział wzięli wszyscy członkowie KRRiT. Przeciwko uchwale głosowali: Juliusz Braun, Waldemar Dubaniowski, Lech Jaworski, za uchwałą głosowali: Włodzimierz Czarzasty, Jan Sęk, Aleksander Łuczak, Danuta Waniek, Adam Halber, od głosowania wstrzymał się Jarosław Sellin.
Wnioskodawca złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze podniósł, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia koncesji organ działał bez podstawy prawnej, przekroczył uprawnienia ustawowe (narzucając określony profil programowy wnioskodawcy), naruszył przy rozstrzygnięciu przepisy prawa materialnego, przepisy Konstytucji RP (uzależnienie udzielenia koncesji od przyjęcia określonego profilu programowego narusza konstytucyjną zasadę wolności działalności gospodarczej), a także popełnił inne uchybienia proceduralne.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę ze skargi spółki „Twoje Radio” sp. z o.o. z siedzibą w Wałbrzychu podczas posiedzenia 25 listopada 2003 roku. 
W sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny postanowił:
•	uchylić zaskarżoną decyzję z 13 sierpnia 2002 roku oraz decyzję poprzedzającą z 28 marca 2002 roku, 
•	uchylić uchwały KRRiT z 20 grudnia 2001 roku (Nr 697/2001) i z 20 czerwca 2002 roku (Nr 361/2002).
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że:
•	o częstotliwość w Wałbrzychu ubiegał się jedynie dotychczasowy koncesjonariusz, czyli skarżąca spółka, co do której nie było żadnych zastrzeżeń w zakresie realizacji uprawnień z koncesji i przestrzegania wymagań, dotyczących programu, a w szczególności nigdy nie zarzucano spółce naruszenia przepisów, które mogłyby stanowić podstawę cofnięcia koncesji w trybie art.38 ustawy o radiofonii i telewizji,
•	skoro o udzielenie koncesji występuje jedyny wnioskodawca, dotychczasowy koncesjonariusz, to Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji powinna, oceniając wniosek pod kątem odmowy udzielenia koncesji, wnikliwie i starannie przeanalizować przesłanki ustawowe udzielenia koncesji, a tego nie dokonała, 
•	z powołanego w decyzji przepisu art.36 ust.1 pkt 1 ustawy o radiofonii i telewizji wynika jedynie, że organ koncesyjny ocenia w szczególności stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniem, określonym w art.1 ust.1 pkt 1 ustawy, który formułuje ogólne zadania radiofonii i telewizji. Przepis ten nie oznacza, że każdy nadawca ma realizować wszystkie zadania radiofonii i telewizji, gdyż w ramach programu wyspecjalizowanego może realizować tylko niektóre z nich, 
•	art.36 ust.1 pkt 1 ustawy nakazuje ocenić zgodność programową z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców, działających na obszarze objętym koncesją. W zaskarżonym postępowaniu organ koncesyjny tej sprawy nie zbadał i nie stwierdził, czy zamierzony przez wnioskodawcę program o zdecydowanej przewadze warstwy muzycznej na obszarze Wałbrzycha zdominowałby jedno zadanie radiofonii, jakim jest dostarczanie rozrywki,
•	ingerencja w sferę programową nadawców przez organ w procesie koncesyjnym może być dokonywana tylko w tym zakresie, w jakim pozwalają na to przepisy ustawy o radiofonii i telewizji. Przesłanki te określa art.36 ust.2 ustawy. Innych przesłanek odmowy udzielenia koncesji, jeżeli o koncesję ubiega się tylko jeden wnioskodawca, ustawa nie przewiduje.
Wobec uchylenia uchwał KRRiT oraz decyzji Przewodniczącego KRRiT – Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zobowiązana jest rozpatrzyć wniosek spółki „Twoje Radio” sp. z o.o. z siedzibą w Wałbrzychu, biorąc pod uwagę przesłanki rozstrzygnięcia, zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2003 roku.

3.28	Skarga spółki „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Przewodniczącego KRRiT z 19 listopada 2001 roku (Nr DK-206/2001)
22 stycznia 2001 roku Przewodniczący KRRiT podał do publicznej wiadomości informację o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych w Gdańsku i Gdyni za pomocą częstotliwości średniej mocy, w zakresie 87,5-108 MHz. 
Wnioski o udzielenie koncesji złożyły dwa pomioty: spółka „Eska Nord” sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni oraz spółka „Radio ESKA” S.A. z siedzibą w  Warszawie. 
Po rozpatrzeniu wniosków Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji uchwałą Nr 292/2001 z 3 lipca 2001 roku. postanowiła udzielić koncesji spółce „Eska Nord” sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni, na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą „Radio Eska Nord”, o charakterze wyspecjalizowanym, a odmówić udzielenia koncesji spółce „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie. 
W sprawie udzielenia koncesji spółce „Eska Nord” sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni, Przewodniczący KRRiT wydał decyzję 21 sierpnia 2001 roku (Nr 041/P/2001-R). 
Od decyzji tej spółka „Radio Eska” S.A. złożyła 10 września 2001 roku wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, że rozstrzygnięcie KRRiT oraz uzasadnienie decyzji pomijają szereg istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, a w ocenie ekonomicznej części wniosku spółki „Eska” S.A. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przyjęła surowsze kryteria niż w odniesieniu do wniosku spółki „ESKA NORD” sp. z o.o. 
KRRiT 2 października 2001 roku podjęła uchwałę nr 505/2001, na podstawie której utrzymała w mocy uchwałę o udzieleniu koncesji spółce „ESKA NORD” sp. o.o. W głosowaniu wzięli udział wszyscy członkowie Krajowej Rady. Za uchwałą głosowali: Włodzimierz Czarzasty, Waldemar Dubaniowski, Jarosław Sellin, Lech Jaworski, Aleksander Łuczak, Danuta Waniek, Jan Sęk, Juliusz Braun, w głosowaniu nie uczestniczył Adam Halber.
Spółka „Radio Eska” sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie 27 grudnia 2001 roku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Przewodniczącego KRRiT w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na nadawanie programów radiowych.
W skardze spółka podnosi, iż zarówno zaskarżona uchwała KRRiT, jak i decyzja Przewodniczącego KRRiT:
•	zostały wydane z pominięciem szeregu okoliczności faktycznych i prawnych, wynikających z treści wniosków o udzielenie koncesji, złożonych przez strony i potwierdzonych w opiniach załączonych do wniosków,
•	brak jest wskazania jakichkolwiek zastrzeżeń do wcześniejszej działalności, prowadzonej przez spółkę w dziedzinie mediów elektronicznych, jak i do zawartości wniosku  o udzielenie koncesji,
•	brak jest zarówno w decyzji rozstrzygającej, jak i w decyzji  z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazania powodów, jakimi Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji kierowała się udzielając koncesji jednemu pomiotowi, a odmawiając jej przyznania innemu podmiotowi. 
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył skargę wniesioną przez spółkę „Radio Eska” S.A. podczas posiedzenia 25 listopada 2003 roku. 
W sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny postanowił:
•	uchylić zaskarżoną decyzję z 19 listopada 2001 roku oraz poprzedzającą decyzję z 21 sierpnia 2001 roku,
•	uchylić uchwałę KRRiT z 2 października 2001 roku (Nr 505/2001) oraz poprzedzające uchwały z 3 lipca 2001 roku (Nr 292/2001 i nr 315/2001).
W uzasadnieniu sentencji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że:
•	organ koncesyjny obowiązany jest przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym obowiązany jest wyczerpująco zebrać, rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy,
•	uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów (dowodów), na których oparto rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej,
•	organ koncesyjny obowiązany był ocenić m.in. możliwości techniczne, ekonomiczno-finansowe oraz programowe każdego wnioskodawcy i wybrać ten podmiot, którego wniosek spełnił w stopniu najwyższym wymagania związane z nadawaniem programu. Ocena ta powinna być oparta na jednakowych kryteriach, co wynika z art.36 ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji. Jednym z tych kryteriów jest możliwość dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji. Pozwala to na ocenę możliwości finansowania pod kątem całego przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz przyszłej działalności nadawcy programu,
•	organ koncesyjny nie odniósł się do zarzutu, że spółka „Eska Nord” faktycznie spełnia przesłanki do ogłoszenia upadłości. Nieodniesienie się do tego zarzutu jest wadą zaskarżonej decyzji.  Skarżąca spółka powołała się na potwierdzenie tezy o przesłankach do ogłoszenia upadłości, która wynika  z opinii ekonomicznej, sporządzonej w Biurze KRRiT,
•	w decyzji Przewodniczącego KRRiT brak jest nawiązania do zarzutu niedochowania przez spółkę „Eska Nord” sp. z o.o. warunków wykonywania dotychczasowej koncesji.
Wobec uchylenia uchwał KRRiT oraz decyzji Przewodniczącego KRRiT – Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zobowiązana jest rozpatrzyć wniosek spółki „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie, biorąc pod uwagę przesłanki rozstrzygnięcia, zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2003 roku.

3.29	Skarga spółki „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Przewodniczącego KRRiT z 3 grudnia 2001 roku (Nr DK-230/2001)
Decyzją z 14 sierpnia 2001 roku (Nr 038/P/2001-R), w wykonaniu uchwały Nr 546/2001 z  30 października 2001 roku Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji dokonała rozstrzygnięcia postępowania w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego, za pomocą częstotliwości 87,5-108 MHz, ze stacji nadawczej zlokalizowanej w Bydgoszczy.
W toku postępowania stwierdzono, że wnioski o udzielenie koncesji złożyły następujące podmioty:
•	„Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie,
•	„TEAM FM” sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie,
•	„RRM Reklama Radiowo - Muzyczna” sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie,
•	„VIDEO” sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy.
Spółki „RRM Reklama Radiowo - Muzyczna sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie oraz „VIDEO” Sp. z o.o. z siedzibą w Bydgoszczy zrezygnowały z ubiegania się o udzielenie koncesji i wycofały swoje wnioski. 
W ramach rozstrzygnięcia udzielono koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego spółce „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie, pod nazwą „Radio Eska Bydgoszcz” oraz odmówiono udzielenia koncesji spółce „TEAM FM” sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie.
10 września 2001 roku spółka „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez dokonanie zmiany zapisów koncesji.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji 30 października 2001 roku rozpatrzyła wniosek wniesiony przez spółkę „Radio Eska” S.A. i postanowiła utrzymać w mocy dotychczasowe rozstrzygnięcie, upoważniając Przewodniczącego KRRiT do wydania decyzji w tej sprawie. 
4 stycznia 2002 roku spółka „Radio Eska” S.A wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Przewodniczącego KRRiT. W skardze wskazano, że  postanowienia decyzji koncesyjnej są niezgodne z obowiązującym prawem i nie uwzględniają słusznego interesu „Radia Eska” S.A.
24 listopada 2003 roku spółka „Radio Eska” S.A. wycofała skargę, zaś Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie. Wycofując skargę spółka „Radio Eska” S.A. przyjęła warunki koncesyjne, dotyczące rozpowszechnianego programu.

3.30	Skarga Fundacji „Rozwój Kultury Ziemi Gdowskiej” w Gdowie na decyzję Przewodniczącego KRRiT z 7 października 2002 roku (Nr 139/P/2002-R)
Decyzją z 24 kwietnia 2002 roku (Nr DK-113/202),  wydaną przez Przewodniczącego KRRiT dokonano rozstrzygnięcia postępowania w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego ze stacji nadawczej zlokalizowanej w Krakowie -Łazanach.
Wnioski o udzielenie koncesji złożyły następujące podmioty:
•	spółka „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie,
•	Fundacja „Rozwój Kultury Ziemi Gdowskiej” z siedzibą w Gdowie,
•	spółka „Blue FM” S.A. z siedzibą w Krakowie, co do której decyzją z 24 kwietnia 2002 roku (Nr DK-112/202) umorzono postępowanie.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji 21 marca 2002 roku przyjęła uchwały, na podstawie których Przewodniczący KRRiT wydał 24 kwietnia 2002 roku decyzję o odmowie udzielenia koncesji obu  wnioskodawcom.
Wymienione wyżej podmioty wystąpiły z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji dokonała ponownej analizy wniosków o udzielenie koncesji oraz rozpatrzyła przedstawione argumenty stron. 
KRRiT 20 czerwca 2002 roku podjęła uchwałę nr 356/2002, na podstawie której utrzymała w mocy uchwałę o  odmowie udzielenia koncesji Fundacji Rozwój Kultury Ziemi Gdowskiej oraz utrzymała w mocy uchwałę o odmowie udzielenia koncesji spółce Radio Eska S.A. W głosowaniu wzięli udział wszyscy członkowie Krajowej Rady. Przeciwko uchwale głosowali: Juliusz Braun, Aleksander Łuczak, Jarosław Sellin, Waldemar Dubaniowski.
Do uchwały zdanie odrębne złożyli: Waldemar Dubaniowski, Juliusz Braun oraz Jarosław Sellin.
W przyznanej koncesji określony został wymóg rozpowszechniania programu o charakterze wyspecjalizowanym - muzycznym. 
Podstawową przesłanką odmowy udzielenia koncesji Fundacji „Rozwój Kultury Ziemi Gdowskiej” była negatywna ocena sytuacji finansowej wnioskodawcy, dokonana na podstawie analizy dokumentacji finansowej, załączonej do wniosku.
7 października 2002 roku Przewodniczący KRRiT  wydał decyzję (Nr 139/P/2002-R), na podstawie której udzielił koncesji spółce „Radio Eska” S.A. z siedzibą w Warszawie na rozpowszechnianie programu radiowego „Radio Eska Kraków”.
Fundacja „Rozwój Kultury Ziemi Gdowskiej” wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu 4 grudnia 2003 roku. Wydając wyrok Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że:
•	na udzielenie lub odmowę udzielenia koncesji składają się akty woli dwóch organów administracyjnych. Uchwała KRRiT i decyzja Przewodniczącego KRRiT muszą być tożsame pod względem treści, gdyż inaczej decyzja koncesyjna nie znajduje podstawy w uchwale KRRiT i będzie uznana za rażąco naruszającą prawo. Taka sytuacja zdaniem NSA, wystąpiła przy wydawaniu decyzji w sprawie Fundacji „Rozwój Kultury Ziemi Gdowskiej”,
•	zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków. Do podjęcia wiążącej uchwały KRRiT wymagana jest większość co najmniej 5 członków KRRiT. Nie może zatem być uznana za ważną uchwała KRRiT, która w głosowaniu nie uzyskała poparcia bezwzględnej większości głosów ustawowej liczby członków KRRiT. Opierając się na tych przesłankach, NSA stwierdził nieważność uchwał KRRiT i decyzji Przewodniczącego KRRiT,
•	przy wyborze jednego wnioskodawcy spośród kilku kandydatów KRRiT powinna starannie rozważać przesłanki i okoliczności, wynikające z przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. W decyzji Przewodniczącego KRRiT powinna znaleźć się argumentacja faktyczna i prawna pozwalająca sądowi na ocenę, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, a postępowanie koncesyjne zostało przeprowadzone prawidłowo.
Wobec uchylenia uchwał KRRiT oraz decyzji Przewodniczącego KRRiT – Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zobowiązana jest rozpatrzyć wniosek  Fundacji „Rozwój Kultury Ziemi Gdowskiej” z siedzibą w Gdowie, biorąc pod uwagę przesłanki rozstrzygnięcia, zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2003 roku.

3.31	Skarga Warszawskiej Prowincji Redemptorystów z siedzibą w Warszawie  na decyzję Przewodniczącego KRRiT z 11 grudnia 2001 roku (Nr DK-236/2001-3/003/P)
Przewodniczący KRRiT udzielił Warszawskiej Prowincji Redemptorystów koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego, o charakterze społeczno-religijnym pod nazwą przeznaczonego „Radio Maryja” (Nr 003/P/2001-R). Program przeznaczony jest do powszechnego odbioru.
Przewodniczący KRRiT zobowiązał koncesjonariusza do corocznego składania  sprawozdania finansowego w formie przewidzianej w ustawie z 29 września 1994 roku o rachunkowości. Warszawska Prowincja Redemptorystów wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę w części dotyczącej obowiązku corocznego składania KRRiT sprawozdania finansowego.
Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu 13 października 2003 roku skargę oddalił. Sąd orzekł, że na nadawcy społecznym, będącym kościelną osobą prawną, nieprowadzącym działalności gospodarczej, spoczywa obowiązek corocznego składania KRRiT sprawozdania finansowego.

3.32	Skarga Przewodniczącego KRRiT na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z 14 września 2001 roku (Nr DZC –PRC-5165-74/01) 
W związku z postępowaniem o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego przez spółkę TVN sp. z o.o. oraz Prowincję Zakonu Braci Mniejszych  Konwentualnych, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji przyjęła 3 kwietnia 2001 roku uchwałę o przyznaniu TVN sp. z o.o. stacji nadawczej w Białymstoku.
Przewodniczący KRRiT, jako organ prowadzący postępowanie koncesyjne, zwrócił się w trybie art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji do Prezesa URTiP o zajęcie stanowiska. 
Prezes URTiP 12 lipca 2001 roku odmówił uzgodnienia w zakresie przyznania prawa do rozpowszechniania programu TVN za pomocą dodatkowej stacji nadawczej w Białymstoku.
Przewodniczący KRRiT złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi współdziałającemu, że postanowienie z 12 lipca 2001 roku zostało wydane z przekroczeniem kompetencji. Organ współdziałający może się wypowiadać jedynie w zakresie warunków technicznych, związanych z wykorzystaniem kanału telewizyjnego, a nie zasadnością przyznania częstotliwości konkretnemu nadawcy. 
Prezes URTiP stwierdził niedopuszczalność wniosku Przewodniczącego KRRiT o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej o zmianę koncesji nie jest stroną w postępowaniu przed organem współdziałającym.
11 października 2001 roku Przewodniczący KRRiT wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny 11 lutego 2003 roku orzekł o oddaleniu skargi uznając, iż zaskarżone postanowienie Prezesa URTiP wydane zostało bez naruszenia prawa.

3.33	Skarga spółki „Muzyka Jazz Radio” sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na uchwały KRRiT Nr 397/2003 z 9 września 2003 roku oraz Nr 435/2003 z 7 października 2003 roku
„Muzyka Jazz Radio” sp. z o.o. złożyła wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego o charakterze wyspecjalizowanym, muzyczno-kulturalnym pod nazwą „Nowe Radio Jazz”.
W postępowaniu uczestniczyły także niżej wymienione podmioty:
•	„Poznań and Jazz Festival” sp. z o.o. z siedzibą w Mosinie,
•	„FM Radio Jazz” sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podczas posiedzenia, 2 września 2003 roku, przyjęła uchwałę Nr 364/2003 udzielając koncesji spółce „Muzyka Jazz Radio” sp. z o.o.
Podczas posiedzenia, 9 września 2003 roku, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w wyniku wniosku o reasumpcję głosowania, przyjęła uchwałę Nr 397/2003, na podstawie której przystąpiła do ponownego rozpatrzenia sprawy. 
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji poddała ponownie pod głosowanie wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego w Warszawie. W wyniku głosowania przyjęto uchwałę Nr 435/2003 o udzieleniu koncesji spółce „FM Radio Jazz” sp. z o.o.
Spółka „Muzyka Jazz Radio” złożyła, za pośrednictwem KRRiT, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwały Nr 397/2003 i Nr 435/2003.
Sąd 25 lutego 2004 roku na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę.

3.34	Odwołanie spółki TVN sp. z o.o. od decyzji Przewodniczącego KRRiT  13 marca 2002 roku (Nr 7/2002)   
Przewodniczący KRRiT decyzją z 13 marca 2002 roku, po rozpatrzeniu z urzędu sprawy rozpowszechniania przez spółkę TVN sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, w programie TVN, w dniach 3 - 7 marca 2002 roku, w blokach pomiędzy godzinami 11.30-13.15 oraz 20.00-20.45 audycji pt. „Big Brother - Bitwa” stwierdził naruszenie § 1 pkt. 1-3 rozporządzenia KRRiT z 20 listopada 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad kwalifikowania, rozpowszechniania i sposobu zapowiadania audycji lub innych przekazów, które mogą zagrażać fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi niepełnoletnich. Przewodniczący nałożył na spółkę TVN sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 300 tysięcy złotych. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że:
•	monitoring audycji wykazał, że ich treść spełnia przesłanki zawarte w § 1 pkt.1-3 rozporządzenia KRRiT,
•	rozpowszechniane audycje promują przemoc, która staje się główną osią audycji „Big Brother – Bitwa”,
•	w rozpowszechnianych audycjach prezentowane są sprzeczne z moralnością normy grupowe, a treści erotyczne pokazywane są w oderwaniu od odpowiedzialności za zachowania, związane z intymną sferą życia człowieka. Nagrody są zdobywane kosztem rezygnacji z tradycyjnych wartości takich jak przyjaźń, lojalność, etyczne postępowanie.
Od tej decyzji spółka TVN sp. z o.o. 26 marca 2002 roku złożyła odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie. 
W postępowaniu sądowym został złożony wniosek o odroczenie terminu rozprawy na okres 2 miesięcy, z uwagi na podjęcie próby polubownego rozwiązania sporu. 
8 października 2003 roku strony zawarły ugodę. Spółka TVN sp. z o.o. zobowiązała się wpłacić tytułem wykonania decyzji Przewodniczącego KRRiT kwotę 150 tysięcy złotych, z czego 50 tysięcy wpłaconych zostanie do budżetu państwa, zaś  100 tysięcy złotych zostanie przekazane na konto Fundacji TVN „Nie jesteś sam”. Fundacja do 30 marca 2004 roku przedstawi KRRiT pisemne rozliczenie tej kwoty, poprzez przekazanie dowodów rozdysponowania środków na rzecz dzieci  chorych na mukopolisacharydozę. 

3.35	Skarga spółki BIS - Media sp. z o. o. z siedzibą w Lublinie na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 10 lipca 2002 roku (Nr DK 174/2002)
Decyzją z 14 sierpnia 2001 roku Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydał decyzję nr 030/P/2001-R, na podstawie której udzielił koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego spółce BIS Media sp. z o. o. z siedzibą w Lublinie. 
4 grudnia 2001 roku spółka BIS Media sp. z o. o. złożyła wniosek o zmianę koncesji w zakresie zapisów właścicielskich. 
Decyzją nr DK 032/2002  z 25 lutego 2002 roku Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji odmówił dokonania zmian w koncesji.
Od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji koncesjonariusz złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydał 10 lipca 2002 roku decyzję nr 174/2002, która utrzymała w mocy decyzję wcześniejszą.
Koncesjonariusz spółka BIS Media sp. z o. o. wniosła 19 sierpnia 2002 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.
24 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w tej sprawie, na podstawie którego skarga spółki BIS-Media sp. z o. o. została oddalona.
W wyroku sąd podkreślił, iż przyznanie koncesjonariuszowi roszczenia o zmianę osoby udziałowca w spółce, czego w istocie domagała się spółka BIS Media sp. z o. o., otworzyłoby wtórny rynek obrotu koncesjami, z oczywistym naruszeniem przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. Wówczas to nie Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji lecz podmiot, któremu udzielono koncesji decydowałby o tym, kto ostatecznie będzie prowadził działalność objętą koncesją. Aby zapobiec takim sytuacjom w art. 38 pkt 3 ustawy o radiofonii i telewizji przewidziano dla organu koncesyjnego możliwość cofnięcia koncesji, jeżeli nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy przez inną osobę.

3.36	Skarga spółki Radio PRO KOLOR sp. z o. o. z siedzibą  w Opolu na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 28 marca 2002 roku (Nr DK 75/2002)
Decyzją z 12 grudnia 2001 roku nr DK 237/2001 Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji odmówił udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego spółce Radio PRO KOLOR sp. z o. o. z siedzibą  w Opolu. 
28 grudnia 2001 roku spółka Radio PRO KOLOR sp. z o. o. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr DK 237/2001.
Po rozpatrzeniu wniosku spółki Radio PRO KOLOR sp. z o.o. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydał 28 marca 2002 roku decyzję nr DK 75/2002, która utrzymała w mocy decyzję wcześniejszą. 
Na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji spółka Radio PRO KOLOR sp. z o.o. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. 
26 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok, w którym stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji z 12 grudnia 2001 roku.